Stéphanie Baechler

Stéphanie Baechler
Coded Intimacy
Whitehouse Gallery
15 sep 2019 - 20 okt 2019
Vernissage 15 september 16 - 19 u
Exhibition Views: 
Text: 

Voor The White House Gallery is Stéphanie Baechler (°1983, Zwitserland) geen onbekende. In de lente van 2018 was zij één van de vier vrouwelijke beeldend kunstenaars die werden gepresenteerd op de tentoonstelling Slippages. Deze expositie bracht artiesten samen die werken rond noties als materie, transparantie, vorm en omtrek. Ze zijn ook bezig met wat de tijd en de omgeving – van lichtval tot opstelling in de ruimte – met een kunstwerk doen. Wat Baechler vandaag laat zien, gaat verder op de ingeslagen weg.

We kunnen de sculpturen van Coded Intimacy, die de voorbije maanden tot stand kwamen in het European Ceramic Centre in het Nederlandse Oisterwijk, beschouwen als een doorgedreven denkoefening over het artistieke object – een tastbare vorm die een plaats inneemt in de ruimte van een galerie of een huiskamer – in tijden van digitalisering, ‘transparantie’ en de spanning tussen het persoonlijke en het openbare. Waar de sociale media geneigd zijn om de grenzen tussen privé en publiek te doen vervagen tot wij zo goed als alles met vrijwel iedereen ‘delen’, ook onze meest intieme gedachten en beelden, grijpt Baechler terug naar het motief van de paravent, het kamerscherm dat in vorige eeuwen bedoeld was om enige intimiteit te scheppen in huis- en slaapkamers of kunstenaarsateliers. Dit obsolete object krijgt nu een nieuw leven in Baechlers kamerschermen van keramiek.
Waar het computerscherm even letterlijk als figuurlijk fungeert als een barrière tussen ons en de echte wereld – die het nochtans voorgeeft te ontsluiten, en dus zicht- en kenbaar te maken – werpt Baechler met elk van haar sculpturen een dam op, een ondoorzichtige wand die uitermate tactiel is. Deze materiële wand is oneindig veel meer present dan de schermen van onze i-pads en smartphones, hoezeer deze laatsten ook voorwenden aanraakbaar te zijn – zij doen zelfs dienst als wij ze niet aanraken.

Het is in deze paradoxale spanning tussen virtueel (beeld) en tastbaar (object) dat Baechlers sculpturen functioneren. Hun raadselachtige, gecodeerde boodschappen – de tekens, littekens, naden, scheuren en andere sporen van menselijke aanwezigheid die zij in en op hun huid van porselein dragen – zijn de absolute antithese van de even ‘efficiënte’ als ‘transparante’ links die de sociale media ons beloven. In hun materialiteit heeft zich ook de tijd opgeslagen die de kunstenares in het atelier waar de beelden vorm kregen, nodig had om ze te realiseren. Zo wordt de tijd als duur een dam tegen de belofte van gelijktijdigheid die de sociale media ons aanpraten maar niet kunnen of willen waarmaken.

Eric Min, augustus 2019