Hadassah Emmerich

Hadassah Emmerich
Stacks
Whitehouse Gallery
15 sep 2019 - 20 okt 2019
Vernissage 15 september, 16 - 19 u
Exhibition Views: 
Text: 

Marcherende lichamen
Paraderende lichamen
Dansende lichamen, verlangende lichamen en verlangde lichamen
Copulerende lichamen, lichamen die zich uitsplitsen en weer samenvloeien.

Het aanschouwen van de immersieve en sensuele schilderijen van Hadassah Emmerich voelt als een onderdompeling in een breed spectrum aan soms tegenstrijdige verlangens, gevoelens, bedenkingen en sensaties. Haar fascinatie - en tevens het centrale onderwerp van haar artistieke praktijk - omspant de grenzen van wat een lichaam in een ander lichaam kan oproepen: het idee van lichamen aan zet, het spel van verleiding. Het lichaam wordt daarbij aangewend als een instrument waarop tal van projecties kunnen worden gemaakt. Haar protagonisten, die consequent anoniem blijven, voeren de verwarring op die gepaard gaat met het ervaren van verlangen. Ze verschijnen zelden als individuele of unieke wezens, maar stellen zichzelf eerder tentoon in een wervelende parade van ontkoppelde en onderling verbonden lichaamsdelen, repetitieve gestandaardiseerde volumes, expliciete erogene zones en ondefinieerbare ledematen. Zich distantiërend van enige vorm van persoonlijkheid, een eigen blik of het vermogen om te horen, zien, ruiken of spreken, worden ze niettemin aangeboden in een rijke verscheidenheid aan lichaamskleuren en teint-schakeringen: voor ieder wat wils. Configuraties als Macarons Nus en Milles Feuilles zien er smakelijk, haast verrukkelijk uit en verleiden je met hun verwrongen hypnotiserende seks appeal.

Emmerich werkt vaak grootschalig: opgeblazen close-ups of veelluiken van eenzelfde motief in verschillende kleurensamenstellingen, herinneren aan stalen en keuzewaaiers. Deze landschappen van lichamen in een vibrerend palet van metaalachtige en elektrische kleuren die tegelijkertijd warm en koud aanvoelen, evoceren exotisme. Haar artistieke proces omvat verschillende stappen: ze start met gevonden foto’s die ze digitaal uitvergroot, krimpt en vervormt tot collages en complexe composities. Tijdens de fysieke uitvoering van het schilderen stelt het gebruik van sjablonen de kunstenaar in staat om een seriële en strakke herhaling van motieven en patronen te bereiken, een knipoog naar de afstandelijke esthetiek van industrialisatie, commodificatie en objectivering. In hun oppervlak imiteren deze schilderijen echter de aanlokkelijke zachtheid van een tactiele en menselijke huidtextuur.

Als afgesloten universums getuigen deze werken van een geobjectiveerde realiteit, terwijl ze ervaren worden als zintuiglijke dromen. Deze verwarring legt de spanning bloot tussen afstoting en aantrekking, tussen het bewust erkennen van de kapitalistische en patriarchale mechanismen die onze verlangens onderliggend bepalen en verder conditioneren, en de onbewuste diepten van persoonlijk seksueel verlangen. Emmerich verwijst naar de fascinerende en tevens problematische economie van begeerte in onze huidige tijd, maar doet dit middels werken met een polsslag: werken die ademen, ritmisch zijn, je aantrekken en een streek met je uithalen.

Evelyn Simons