Adam Leech

Adam Leech
A face for radio
Whitehouse Gallery
03 nov 2019 - 08 dec 2019
Finissage 8 december, 14 - 18 u
Exhibition Views: 
Text: 

A Face for Radio - By Adam Leech

Ik hou van de uitdrukking 'een gezicht voor de radio'. Het is een spottende, onrechtstreekse manier om te zeggen dat iemand onaantrekkelijk is. “Heb je de nieuwe buurman al ontmoet? Hij heeft een aangename stem, maar hij heeft een kop voor de radio.” Voor deze tentoonstelling heb ik de betekenis van de uitdrukking verdraaid en aantrekkelijke gezichten geschilderd, bedoeld om gezien te worden, niet gehoord.

Als ik mijn borstels vastneem om een aantrekkelijk gezicht te schilderen, betrap ik mezelf vaak op een gevoel van gêne. Je merkt het ook in de schilderijen - in de uitsnedes op het doek - die kledij die amper past - de vreemde kapsels. Waarom voel ik die gêne? Mooie gezichten schilderen voelt aan als te makkelijk toegeven aan mijn impulsen. Het is bijna unfair, zoals het ook niet juist voelt wanneer een miljonair de lotto wint. Desondanks leiden mijn verfborstels me altijd naar aantrekkelijke gezichten. Je zou kunnen zeggen dat mijn beeldtaal een amalgaam is van deze gevoelens: schaamte vermengd met nieuwsgierigheid, verlangens en subjectiviteit, met daar bovenop de materiële uitdaging om iets te creëren uit het niets.

Dankzij de uitsnedes zijn de composities ook op een dynamische manier onvoltooid. Daar hou ik van. Kijk naar Princess en Finished Window. Uit deze twee schilderijen kun je afleiden hoe ik te werk ga. Princess beantwoordde aan een spontaan verlangen; Finished Window kwam tegemoet aan mijn meer nuchtere, analytische kant.

Het gevoel van trots - als positieve zelfbewuste emotie - komt pas later, eens het schilderij klaar is. Er is ook genot. Heel veel zelfs. Dat duikt op tijdens het proces - als ik mezelf vergeet en volledig gefocust raak op het mengen van de juiste kleur (meer vermiljoen of meer amber?), of wanneer ik een lichtstraal vormgeef, of extra textuur toevoeg aan bloemblaadjes. In de positieve psychologie spreken ze over 'flow' of 'in the zone'. Dit is de fase van het schilderen die mij de grootste voldoening geeft. Emoties als afkeer of woede beleef ik nooit, wanneer ik gezichten aan het schilderen ben.

Als ik vensters schilder, ervaar ik emoties die te maken hebben met diepe eenzaamheid, ontzag, de raadsels van het onbekende. Het spontane plezier en het zintuiglijke genot tijdens het schilderen, staan dan ten dienste van een meer omvattend, gelaagd complex van onbeantwoorde vragen - een onrust die in ieder van ons aanwezig is.
Unfinished Window is mijn meest recente poging om een venster te schilderen - dit schilderij verwijst naar de momenten van het leven waar de angsten niet langer onderdrukt worden, waar ze onze gedachten komen beheersen, en ons alert houden om zaken in vraag te stellen.

Terwijl ik schilder, luister ik naar mensen die aan het praten zijn op de radio. Soms fantaseer ik over hoe deze mensen eruitzien (terwijl ik kleuren aan het mengen ben of olie toevoeg aan de verf op mijn palet). In mijn verbeelding zien ze er nooit lelijk uit. Ik ben niet sarcastisch of grappig als ik alleen ben. Ik ben gewoon nieuwsgierig of hun stem zou passen bij hun gezicht.

Wanneer ik op het einde van de dag ophoud met schilderen, maak ik vaak een wandeling door de stad. Het eerste wat ik doe, is mijn oordopjes insteken. Het is een manier om het geluid uit te schakelen en mijn ogen over de wereld te laten dwalen - een wereld, wiens gezicht beter kan worden gezien, wanneer de klank is uitgezet.