voice in the wilderness: Denitsa Todorova

voice in the wilderness: Denitsa Todorova
10 sep 2017 - 15 okt 2017
Finissage 15 oktober, 14 - 18 u
Exhibition Views: 
Text: 

[Voice in the wilderness]

En als kunst zou gaan om toevoegen, uitvinden, invullen, creëren vanuit het witte blad of op het vel papier met de vooralsnog lege notenbalken, bedenken hoe een motief vorm krijgt op het maagdelijke canvas dat in het atelier staat te wachten ? Aarzelend en bedachtzaam of snel en doelgericht ontstaan afbeeldingen en betekenissen. Wat niet bestond komt zo tot stand, laag na laag. Iets ontstaat.
Het kan ook anders. Dan neemt de kunstenaar weg wat teveel is. Zo werkt de beeldhouwer die een sculptuur uit een blok marmer hakt of de decorateur die een muurbekleding in de sgraffitotechniek realiseert: door overbodige materie te doen verdwijnen, laten zij motieven opdoemen.
Zo komen ook de recente tekeningen van Denitsa Todorova (°1984, Plovdiv, Bulgarije) tot stand. Dun papier van groot formaat bedekt zij met een dikke laag vet grafietpoeder, tot het rechthoekige zwarte blad iets als een subtiele sculptuur is geworden. Letterlijk fungeert het als het een grondlaag, een oppervlak dat je als een archeoloog te lijf moet gaan. Dat is precies wat Todorova doet – 'digging in the structure' noemt zij het. Het is hard en traag werken om motieven en patronen tevoorschijn te halen. Laag na laag neemt zij materie weg tot fragmenten van het papier dat onder het grafiet schuilgaat, min of meer zichtbaar worden. Dan wordt negatief positief, of omgekeerd. Je weet niet meteen wat je ziet. Je moet zelf bedenken 'wat het is', wat je waarneemt of ervaart.
Kunst kan dus ook uitvegen zijn, en doen verdwijnen – elke tekening is het resultaat van een soort van performance, een choreografie zonder toeschouwers die Todorova tussen de vier muren van haar Antwerpse atelier heeft uitgevoerd.
Zijn het abstracte vormen die zo opdoemen ? Dat valt nog te bezien. Wat Todorova aan het licht brengt, zijn vormen die je 'ziet' als je in de zon kijkt of hard met je vuisten op je gesloten ogen drukt. Je ziet ze niet echt: het gaat om een proces van herinneren en verbeelden. Vandaar ook de titel van de tentoonstelling: 'Voice in the wilderness' – wie alleen is in een donker bos, ziet alleen zijn eigen gedachten en dromen. Vanuit de fascinatie voor wat je niet kunt waarnemen maar wat er wel is, brengt zij accenten aan op het blad. Papier geeft een kunstenaar immers meer vrijheid dan canvas dat zou doen. Zo, tussen directe ervaring en voorbedachten rade, gaat Todorova te werk. Daarna fixeert zij het blad dat zij als een vlinder aan de muur heeft geprikt of zorgvuldig zal inlijsten. In de concentratie van het moment en de duur laat zij werken tot stand komen die de tijd mogen trotseren.
Eric Min, 16 juli 2017