Isabel Fredeus - Wiebke Kapitzky - Stefan Serneels

Isabel Fredeus - Wiebke Kapitzky - Stefan Serneels
Mystery repeats
Whitehouse Gallery
10 maa 2019 - 14 apr 2019
Finissage 14 april, 14 - 18 u
Exhibition Views: 
Text: 

Mystery repeats

De recente werken op papier van de Oostenrijkse kunstenares Wiebke Kapitzky (°1984) vragen en verdragen dat wij er lang naar kijken. Hoewel zij zich niet aan ons opdringen en zich veeleer afwachtend opstellen, zijn zij prominent in de ruimte aanwezig, individueel of als onderdeel van een reeks. In elk van haar geliefde rechthoekige vlakken laat Kapitzky sporen achter – bijna niets is het: we zien krabbels die aantekeningen zouden kunnen zijn en zich laag na laag op en zelfs in het geduldige papier hebben genesteld. Zo ervaren we iets van de aandacht en de tijd die de kunstenares aan elk van deze discrete werken heeft besteed, maar ook haar fascinatie voor rasters en roosters die herinneren aan boekhoudcahiers of partituren, voor het tere carbonpapier en het spel met voorgrond en achterkant, keuze en toeval. Hoewel we uitsluitend oppervlakken waarnemen, worden we diepte gewaar. En de tijd die deze stille, subtiele en titelloze werken hebben genomen om tot ons te komen.
Deze aandacht voor het werkproces klinkt ook door in het werk van Isabel Fredeus (°1991), die vorig jaar in Middelheim werd bekroond met de Young Artist Prize. Na haar opleiding als schilder maakt zij momenteel vooral installaties en sculpturen in materialen die zich voordoen als aggregatietoestanden tussen vloeibaar en vast. Zo zoekt zij – soms in hetzelfde werk – spanning en evenwicht op: een pasteus ogende glassculptuur blijkt opgebouwd te zijn uit losse onderdelen die zomaar van de sokkel zouden kunnen rollen, klei die door vingers is gekneed lijkt versteend tot marmer, een stormglas zou onverwacht kunnen imploderen, een schietlood zweeft als een slinger over een homp houtskool. We herkennen elementen uit scheikundige proefopstellingen en de hoogtelijnen van een atlas. Druppels richten zich op wanneer zij zeildoek raken of worden gefixeerd tussen plasticfolie. Fredeus’ atelier fungeert als een laboratorium waar wetenschap en ironie elkaar aanvullen.
De schetsboeken die Stefan Serneels (°1968) tussen 2005 en 2018 met vierhonderd tekeningen vulde, vormen het uitgangspunt van zijn presentatie. De cahiers zelf worden monumentaal op een sokkel gepresenteerd, maar wat er in staat krijgen we niet te zien: het is de verkoop van 79 (nieuwe) potloodtekeningen die hun publicatie mee zal financieren. Op de wanden van de galerie heeft de kunstenaar ze geprikt als vlinders in een collectie. Wie Serneels’ werk eerder heeft gezien, herkent de kamers, de trappenhuizen, de personages, de lege ruimtes en de vluchtroutes die rondspoken in de beeldenbank die zich door de jaren heen in zijn hoofd heeft gevormd. De driftige uithalen van het potlood – tussen sabelhouw en arcering – zijn geen gratuite ornamenten maar een signatuur die alle tekeningen (maar evengoed hun mogelijke samenhang) ontregelt, een dissonant op de partituur. Een breed panoramisch werk dat over de muren van de kelderruimte werd uitgerold, fungeert als een reprise van Serneels’ thema’s.
Zo gaan deze drie volstrekt autonome – maar verwante – beeldend kunstenaars om met hun materiaal zoals componisten werken met herhalingen en varianten. In hun atelier stellen zij telkens weer hun werkproces bij en gaan zij almaar opnieuw de materie te lijf. Mysterieuze maar meerstemmige variaties zijn het resultaat.

Eric Min, 6 maart 2019