Liesbeth Marit

Liesbeth Marit
Pulse (2013) | 52 x 78 cm (foto) - 16 x 23,5 x 9 cm (lichtbox) | lambdaprint op dibond
Fire (2013) | editie van 5 | 16 x 23,5 x 9 cm | lichtbox
Still scene: breadhead (2011) | Still uit One way of Going (19 min) | editie van 9 | 24 x 43 cm | lambda print op forex (ook verkrijgbaar in diasec)
Skin (2013) | editie van 5 | 16 x 23,5 x 9 cm | lichtbox
Still scene: the tennis court (2012) | Stiil uit YURI and the frustration of our ponies (58 min) | editie van 9 | 17 x 49 cm | lambda print op forex (ook verkrijgbaar in diasec)
Color canteen (2015) | editie van 5 | 16 x 23,5 x 9 cm | lichtbox
Hansel and Gretel (2015) | editie van 5 | 16 x 23,5 x 9 cm | lichtbox
Out of tune (2014) | editie van 5 | 16 x 23,5 x 9 cm | lichtbox
Passage (2013) | editie van 5 | 16 x 23,5 x 9 cm | lichtbox
As Is (2015) | 15 min | fieldrecording: Bram Bosteels | editie van 5 | 16:9, 1920 x 1080, color, Apple ProRes
Still scene: dressing up (2012) | Still uit YURI and the frustration of our ponies (58 min) | editie van 9 | 17 x 49 cm | lambda print on forex (ook verkrijgbaar in diasec)
Biography: 

Liesbeth Marit is regisseuse en fotografe. Marit vertelt aan de hand van beelden, zowel fotografisch als filmisch. Ze laat deze media deels in elkaar overlopen door de opvallende spanning in de stilstaande beelden en de traagheid in het bewegende beeld. Vanaf 2008 maakt Marit enkele kortfilms: Landscape, Lipstick 1 en 2 (2008-2009), Bounce Underground (2009). Haar vierde productie One Way of Going (2011) is een film waarin niet gesproken wordt, als een visueel gedicht. In haar laatste productie YURI and the frustration of our ponies (2012) treden voor het eerst het gesproken woord en het verhaal an sich naar de voorgrond. Momenteel werkt Marit aan haar langspeeldebuut VEE (release 2016-2017). Haar fotografisch werk staat in relatie tot haar films. De collectie beelden ontstond tijdens haar location huntings, in de zoektocht naar geschikte decors en situaties voor haar films. Vanuit deze foto’s schrijft ze haar scenes uit, en wordt de sfeer bepaald. Gaandeweg zijn de foto’s autonoom geworden. De ruimten op de foto’s zijn verlaten, ook al is er een figuur aanwezig. Het voelt alsof er iets staat te gebeuren of nét gebeurd is. In die leegte en in het afwachten (van actie) wordt de tijd haast fysiek.

Text: 

Er is tijd

In de spanning tussen stilstand en beweging ontwikkelt zich het werk van Liesbeth Marit (°1979). Dat is niet alleen het geval in de foto’s die zij op kleine lichtbakken monteert – beeldschermen zijn het, die beweging laten vermoeden waar enkel *stasis* heerst. We krijgen interieurs te zien, kamers en andere bevreemdende ruimten die evengoed filmsets of zelfs maquettes zouden kunnen zijn. Bestaan deze plekken echt of heeft Marit ze geconstrueerd en zorgvuldig uitgelicht ? Met een dergelijke hypothese zit je niet eens ver van de waarheid. De vrouw die de camera heeft gehanteerd, studeerde schilderkunst en is vandaag vooral met video en film bezig. Allicht bekijkt zij haar omgeving in functie van de scenario’s die zij wil regisseren, op zoek naar locaties – landschappen en interieurs – die een rol kunnen spelen in een verhaal. De foto’s op de lichtbakken zijn dus *stills*, in alle betekenissen van dat woord.

Ook in de twee korte filmfragmenten die zij in de galerie toont, lijkt het alsof er niet veel of zelfs bijna niets gebeurt. Die eerste indruk klopt niet, want in deze ‘stilstaande beelden’ is enorm veel te zien. Bijna onmerkbaar verandert er iets, of doet er zich wat voor in de rand van het kader, als een faseverschuiving in de *minimal music*. Als autonome beelden zijn ze ongemeen krachtig, en in hun ingekeerde, zelfs meditatieve stilte en stilstand geven ze details prijs die je niet had verwacht: een subtiele lichtinval of een rennende hond. Het beeld waarin deze laatste opduikt, is een scène uit Marits narratieve kortfilm *YURI and the frustration of our ponies* (2012). Traag kent het licht zijn verloop, maar ook de klankband dringt gestaag tot je door. Zo wordt aandacht *waandacht* en tegelijk concentratie. Zo laat Marit zien dat de tijd kan vloeien, maar evengoed indikken en stollen. Tot hij lijkt stil te staan.

Eric Min, augustus 2015