Caroline Coolen

Caroline Coolen
Chum (2016) | 280 x 230 cm ⊘ | porselein - roestvrij staal
Not in my backyard (2017) | 105 x 130 x 84 cm | keramiek - porselein - ijzer - roestvrij staal - mixed media
Dogscape (2014) | variable dimensions | keramiek - porselein - kunststof
Moonman (2013) | 370 x 240 cm | houtsnede - acryl op papier
Forest floor #2 (2017) | 75 x 80 x 60 cm | aluminium - porselein - keramiek
Free foxes (2009) | 80 x 35 x 150 cm | aluminium
Roman (2015) | 180 x 110 x 90 cm | aluminium - kunststof - hout - keramiek - pels - houten sokkel
Flag (2010) | 450 x 350 x 600 cm | kunststof - berk
Sol perturbé #1 - Carlina Vulgaris (2017) | 195 x 160 x 200 cm | ceramics - porcelain - iron
Biography: 

Caroline Coolen studeerde beeldhouwkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten en het Hoger Instituut voor Schone Kunsten te Antwerpen. Zij stelt geregeld tentoon in binnen-en buitenland. Naast haar autonome sculpturen, installaties en tekeningen, heeft zij ook werk in de publieke ruimte. In 2010 kwam de eerste eigen publicatie ‘RAW’ uit naar aanleiding van de provinciale prijs voor beeldende kunst in Antwerpen. Ze ontleent haar kleur-en vormrijke fantastiek aan beelden die zij als treffend ervaart. Honden, bomen, reiservaringen krijgen door haar vervorming of uitvergroting iets hallucinants prettigs. De kracht van haar sculpturaal werk ligt niet alleen in de verrassende en ontwapende thematiek. De vertaling hiervan in een burleske en kleurrijke expressionistische vormgeving door een opzettelijke vermenging van alledaagse materialen onderbouwt de manipulatiegedachte waarvan zij zich als uitgangspunt bedient. Of hoe het banale aanzet tot het denken over vernieuwde vormen.

Text: 

De notie van gelijktijdigheid of simultaneïteit heeft Caroline Coolen nooit meer losgelaten sinds ze de sculpturen van Umberto Boccioni ontdekte. Om snelheid, tijd en ruimte te vatten ontwikkelde Boccioni nooit eerder vertoonde beeldhouwwerken. De snelle veranderingen in de periode voor de Eerste Wereldoorlog leidden in de kunsten tot het gebruik van collage, montage, assemblage en vrije associatie. Met deze technieken en methoden probeerde men grip te krijgen op de werkelijkheid. Ook Coolen associeert en vat de veelheid aan indrukken uit de realiteit samen in haar sculpturen. Karakteristiek is haar relatie met de natuur, landschap en dieren. Der buitenwereld - of Umwelt zoals Coolen het noemt - wil ze als één totaalindruk comprimeren in haar beelden. Steeds vertrekkend vanuit het boetseren ontstaat een conglomeraat met uiterst diverse materialen. Met deze verregaande integratie verbindt ze ruimte en tijd waarin mens, dier of plant geplaatst worden. Het werk van Caroline Coolen bespeelt een breed spectrum van onze zintuiglijkheid, met gevarieerde texturen en diverse materialen bindt ze het visuele aan het tactiele.

Stef Van Bellingen, Vormidable, 2015