Astrid Mingels

Astrid Mingels
Introverted (2014) | ong. 80 x 60 x 15 cm | gevouwen zebrahuid
Fathom (2013) | variabele dimensies | cactus - papier - hout
Designed in California (detail) (2014) | 5 objecten | ong. 15 x 15 x 8 cm | porcelein - gips
Time Future Contained in Time Past (2014) | videostill | 3,17 min.
Lucid Ways (2015) | site-specifieke installatie | ong. 600 x 500 x 33 cm
Unfixed exchange #2 (2014) | tentoonstellingsoverzicht | P////AKT - Amsterdam (solo)
Prospecting (2013) | variabele dimensions | keramiek - aventurijn
Botergoud (2012) | videostill | 0,45 min.
Flash Crash (2014) | gepolijste nautilus-schelp - silicone - ipod met oordopjes  | ong. 17 x 13 x 8 cm | voetstuk voorzien van geluidsisolerende schuim | 35 x 35 x 70 cm | audio recording 3,39 min
Text: 

Tegenwoordig hebben we een intiemere relatie met de objecten in onze omgeving dan met elkaar. Als kunstenaar beschouw ik mezelf, objecten en ideeën als gelijken. Het idee dat objecten autonome entiteiten met specifieke kwaliteiten zijn fascineert me en ik voel me een gast in deze wereld van objecten.

In onze post-Fordistische samenleving draait alles om de productie en consumptie van goederen en de heersende ‘commodity-fetish’ vind ik interessant. In onze materiële wereld is het heel gebruikelijk om voorwerpen - ook kunstobjecten - te gebruiken om status uit te drukken. Dit idee van ‘bezit’ - een concept w!aarvan ik denk dat het in essentie onmogelijk is - intrigeert me.

Mijn werk concentreert zich op de waarde van materiaal en wat ik boeiend vind is hoe de waarde van ‘dingen’ kan verschuiven en veranderen door context en tijd (geschiedenis). Mijn werk begint met de voorwerpen in mijn omgeving en mijn kunstpraktijk is een onderzoek naar deze objecten, hun waarde en hun concept. Door voorwerpen - die in eerste instantie niks met elkaar te maken lijken te hebben - samen te brengen en te ordenen zoek ik op een associatieve manier naar betekenis. Door materialen en objecten te combineren doel ik op een uitkomst die meer is dan de som der delen en voeg ik waarde toe; hiermee gebruik ik de retoriek van ons economisch systeem en marketingstrategieën.

Telkens terugkomende onderwerpen in mijn artistieke praktijk zijn de waarde van ‘dingen’, materialiteit, geschiedenis en oudheid in relatie tot het hedendaagse leven, de immateriële/virtuele wereld, het stilleven, d!e ‘commodity-fetish’ en economie/industrie/marketing. Ondanks dat mijn installaties - evenals mijn videowerk - een sterke materiële aanwezigheid hebben, komen veel van mijn bronnen (in de breedste zin van het woord) uit de digitale en online wereld, en zijn in tweede instantie vertaald naar een fysiek object. Na de dematerialisatie en virtualisatie die heeft plaatsgevonden binnen de kunsten en andere gebieden geloof ik dat er nu hernieuwde interesse is in het materiële. In relatie hiermee vind ik de spanning tussen de immateriële, virtuele wereld en het fysieke object een i!nteressant aspect en een fenomeen dat ik in mijn artistieke praktijk wil onderzoeken.

Een ander belangrijk aspect van mijn artistieke praktijk is de methode en de handeling van het tonen van objecten. De ‘tentoonstelling’ (of het eigenlijke tonen) maakt het mogelijk voor ons een object te zien zoals het werkelijk is, en het geeft (kunst)objecten/commodities de mogelijkheid om boven een specifieke ruil- en gebruikswaarde uit te stijgen.

(Ik denk dat dit te maken heeft met het feit dat voorwerpen hun eigen tijd hebben; een sublieme, eindeloze periode van bestaan. Hierdoor ervaren we (kunst)objecten geanimeerd en levend, en ik denk dat deze ervaring is gebaseerd op het verschil in de tijdelijkheid van ons leven in vergelijking met de tijdelijkheid van h!et object - iets dat we ons onbewust realiseren).

Bij elke presentatie probeer ik een manier te vinden waarbij de handeling en manier van het ‘tonen’ bijdragen aan de specifieke inhoud van het werk, en zo samen een eenheid vormen. Ik benader mijn werken en onderwerpen als commodities en toon ze als zodanig. De specifieke combinatie van verschillende werken en de manier waarop ze zijn gerangschikt creëert de omlijning waarbinnen (mogelijke) betekenissen van de tentoonstelling gevormd kunnen worden. Dit associatieve aspect is van groot belang voor mij. Ik beschouw mijn installaties als hedendaagse stillevens die als raadsels zijn, en zich langzaam ontvouwen in ruimte en tijd.

Astrid Mingels