Denitsa Todorova

Denitsa Todorova
Stone and a glass (2016) | 180 x 185 cm | pencil on paper
Balance (2015) | 60 x 80 cm | pencil on paper
Diamond #2 (2016) | 45 x 43 cm | pencil on paper
Balance #2 (2015) | 85 x 65 cm | pencil on paper
Stone #1 (2016) | 25 x 15 cm | pencil on paper
Spiral (2016) | 120 x 85 cm | pencil on paper
Studio view (2015)
Illusion (2016) | 60 x 40 cm | pencil on paper
Installation view (2015) | Museum M, Open M
Biography: 

Denitsa Todorova, 1984 (Plovdiv, Bulgaria)

Denitsa Todorova completed her Master of Arts at the Royal Academy of Fine Arts in Antwerp in 2010. She works and lives in Antwerp.By picking up symbols from her surroundings Denitsa Todorova creates her own imaginary world. A picturesque reality twist, based on mystery illuminations and visual poetry. What she finds essential is the state of the emotions that the viewer encounters after being exposed to her works. Denitsa is an explorer, she creates her own research out of the images and memories stored in her imagination. She tells a story by playing with light and space. Her works are very much influenced by perceptions of life and death, metaphysical ideas and the interactions with the surroundings.Denitsa’s work is deeply inspired by religious symbols and rituals, the re-birth ideology and the sense of memories. At the end all the elements are blended together based on her own sensitivity for balance and aesthetics. The result is a never ending dialogue, questioning the illusions of time and evolving with our inner reflection. Recently Denitsa Todorova made a new series of drawings using pencil on paper. She explores the possibilities and the boundaries of drawing leading to a new perspective and view on drawing. For the artist drawing means discovery and that is not just a slick phrase; it is quite literally true. Denitsa has been working on a series of abstract graphite drawings using different and new techniques leading to a kind of rebirth of abstract drawing. She thinks that the artist should never limit his/her journey to only one medium. In her work she is constantly looking for a dialog between painting and drawing. Her attitude towards drawing is not only about drawing. It’s about the best kind of images she can make. The process of making these graphite drawings is very intensive and requires great concentration. There are two ways to make them. First she constructs the drawings by adding material and then she sweeps the black graphite off the paper and as a result she obtains new forms. This working method is very similar to the preparation of a canvas. It shows the influence of her education as a painter. As a painter she also worked with the removal of various parts of the canvas and the interaction between several layers. Denitsa makes drawings that appear to be abstract but they are built up as a composition. For her an abstract drawing is something very structured. Although the drawings look very spontaneous there has been a reflection on every line. In her most recent works she examined the development of abstract drawing and proposed her vision on how you could still go further with abstract images by developing an own vision of drawing that combines concentration and focus on an illusion of something that in reality doesn’t exist. The works provoke a mysterious atmosphere and show a new visual language that leaves the viewer behind with a feeling of disruption and the spirit of metaphysical poetry.

Text: 

De tekeningen van Denitsa Todorova zijn net als schilderijen opgebouwd uit verschillende lagen. Hoewel ze niet altijd even zichtbaar zijn voor de toeschouwer, blijven de lagen zeer aanwezig voor de kunstenares. Terwijl schilderkunstige lagen elkaar trachten te overmeesteren, zorgt Denitsa Todorova ervoor dat haar grafietlagen vooral onthullen. Vertrekkend vanuit een volledig donkergrijs vlak, haalt ze bij elke actie een deel van het grafiet weg, waardoor de drager steeds meer van zichzelf blootgeeft. De kunstenares lijkt een beschilderd raam schoon te vegen en steeds meer licht binnen te laten in de ruimte van de kijker, waarbij haar tekening een toegang tot zonlicht vormt. Organische figuren weten zich uit het vlak te verwijderen en creëren een twinkelende compositie in de duisternis. Het geelachtige papier zorgt ervoor dat de contrasten tussen licht en donker nooit echt sterk zijn. Ook de grijstinten gaan door de manier van werken – gommen in plaats van tekenen – geleidelijk in elkaar over en geven het werk een zeer zachte fysionomie.

Wat Denitsa Todorova effectief afbeeldt is tegelijk abstract en gevoelsmatig. Ze stelt zich onder meer voor wat er zichtbaar of onzichtbaar wordt op het moment dat een mensenleven eindigt. Wat verschijnt er als laatste beeld voor je ogen? Wat laat jouw netvlies nog toe en wat wordt weggevaagd? Geen concrete gevoelens, maar een subjectief onderzoek naar de betekenis van begrippen als ‘eindeloosheid’ of metafysische vraagstukken vormen de inspiratie voor haar tekeningen. Ook de manier waarop de composities zijn opgebouwd is nauw verbonden met deze filosofische insteek. De kunstenares zoekt in haar lijnen en figuren naar een evenwichtige, maar steeds actief balancerende compositie. Ze koppelt dit aan ons eindeloos streven naar harmonie in ons dagelijkse leven. Deze inspirerende gedachten zijn erg persoonlijk en maken het werk kwetsbaar. Die fragiliteit wordt nog benadrukt door de materiaaltechnische eigenschappen van het werk.

Zowel de drager als de getekende onderlaag en de daaropvolgende modificaties bevatten sporen waarvan we de oorsprong niet meteen kennen. Kleine vormen of lijnen zijn duidelijk het gevolg van bepaalde voorwerpen of texturen die ingrepen op het creatieproces. Ze geven het werk een broos uiterlijk en roepen vragen op over de ontstaansgeschiedenis. De toeschouwer tracht de tekening te lezen, maar botst telkens op onduidelijkheden. Net door die hermetische referenties kan de tekening een volledig nieuw universum vormen. Bij elke toeschouwer zal dit universum een eigen leven leiden. De composities laten immers toe om onze eigen klemtonen – of net helemaal geen klemtonen – te leggen. De kunstenares verspreidt haar focus tijdens het creatieproces over het volledige oppervlak, waardoor een soort van sterrenhemel ontstaat die onze focus versplintert over het geheel. Op die manier lijkt de tekening uit te deinen in de ruimte. Ook de wijze waarop de kunstenares omgaat met het formaat van het papier draagt hiertoe bij. Ze manipuleert de rechthoekige – steeds verticale – structuur door met het potlood aan bepaalde zijden meer of minder afstand te houden van de rand en door soms te eindigen in een scherpe of stompe hoek. Zo ontstaan er schuine zijden die in dialoog gaan met het rechte oppervlak van drager. Dit verhoogt de spanning in de tekening en zorgt ervoor dat de compositie de zoektocht naar balans beheerst.

Ilse Roosens